Një letër e shkruar nga akademiku i njohur Rexhep Qosja, e datës 30 prill 2016 në Prishtinë, është bërë publike si dëshmi e amanetit të tij për mënyrën e varrimit dhe reflektim i jetës së tij intelektuale e politike.
Në këtë letër, drejtuar nipit të tij Valjet, Qosja kërkon që varrimi i tij të bëhet pa rituale fetare, pa prani zyrtare dhe vetëm në rrethin e ngushtë familjar. Ai thekson se dëshiron një ceremoni të thjeshtë, pa fjalime, pa media dhe pa lule, duke u varrosur pranë bashkëshortes së tij, Shpresës.
Në shkrimin e tij, Qosja nënvizon bindjen në mendimin shkencor dhe qëndrimet kritike që ka mbajtur ndaj pushteteve gjatë jetës. Ai shprehet se veprimtaria e tij ka qenë e përkushtuar ndaj lirisë, bashkimit dhe mirëqenies demokratike të popullit shqiptar, duke shtuar se nuk i ka mbetur borxh as Shqipërisë dhe as Kosovës.
Letra e plotë:
Një letër për fundin.
Po e ndaj me ju si dëshmi e fjalës së tij, duke respektuar amanetin që më është besuar.
Valjeti
____________________________________________________
NIPIT TIM VALJETIT
I CILI U KUJDES PËR JETËN TIME DHE PREJ TË CILIT
KËRKOJ TË KUJDESET EDHE PËR VARROSJEN TIME
Meqenëse kam jetuar duke besuar në mendimin shkencor, në ngritjen shpirtërore e në përparimin shoqëror, që e bën të mundshëm ai, dua të jem i varrosur pa ritual fetar.
Meqenëse kam jetuar dhe kam menduar, në pjesën më të madhe të kohës, duke shprehur pikëpamje kritike ndaj sundimtarëve e pushteteve të tyre, dua të jem i varrosur pa kurrfarë pranie zyrtare.
Varrimin tim dua ta bëjnë vetëm familjarët e mi.
Meqenëse jam kujdesur të jetoj thjesht, ashtu thjesht dua të jem edhe i varrosur: pa fjalime, pa medie, pa lule, afër varrit të gruas sime Shpresës.
Vdes i qetë.
Meqenëse jetën, krijimtarinë mendore dhe veprimtarinë politike ia kam kushtuar lirisë, bashkimit dhe mirëqenies demokratike të popullit shqiptar mund të them se as Shqipërisë shtetërore e as Kosovës, të sotmes e ardhmërisë së tyre, nuk u kam mbetur borxh. Në qoftë se Kosova më ka mbetur borxh mua – këtë do të mund ta thonë historianët e ardhshëm të letërsisë, të kulturës e të mendimit politik shqiptar.
Nuk mendoj se vdes pa asnjë mëkat.
Meqenëse jam rritur, kam jetuar e kam punuar në kushte politike e shoqërore, që edhe pas çlirimit të Kosovës e të krijimit të shtetit të saj, ishin shumë të vrazhda, nuk mund të them se mospajtimet e mia të shprehura ishin gjithnjë të liruara prej disa gjykimeve e vlerësimeve më të ashpra se ç’do të duhej. Megjithatë, varrosjen e pres i bindur se kam jetuar, krijuar e vepruar duke bërë mirë, duke predikuar të mirën e duke përhapur njerëzillëkun.
Këto mendime i shkrova duke qenë i vetëdijshëm dhe mendjeqartë.
Gjyshi yt, Valjet
Rexhep Qosja
(nënshkrimi)
Prishtinë, 30.4.2016
