Ish-kryetari i Obiliqit, Xhafer Gashi ka dhënë dorëheqje nga LDK
Këtë e bëri të ditur vet ai.
Postimi:
ATDHEU PËRPARA VETES
Të dashur anëtarë të Lidhjes Demokratike të Kosovës,
Të nderuar qytetarë të Obiliqit dhe të Kosovës,
Së bashku me grupin e asamblistëve të LDK-së ju njoftojmë se;
Ka çaste kur njeriu duhet të ndalet përballë ndërgjegjes së vet dhe të vendosë çfarë do të mbajë me vete: pozitën apo besnikërinë ndaj idealit që ia ka prirë jetës. Sot, për mua, është një çast i tillë.
Mosvotimi nga LDK-ja i ligjit për ndryshimin e Ligjit për Dhomat e Specializuara ka shkaktuar indinjatë të thellë tek anëtarësia e Degës së LDK-së në Obiliq, përfshirë grupin tonë të asambleistëve. Këtë dhimbje dhe indinjatë e ndaj edhe unë. Si kryetar i Degës, e ndiej për detyrë t’i përgjigjem me qëndrim të qartë dhe me përgjegjësi personale.
Rrugëtimi im për lirinë e Kosovës nisi në vitet e veprimtarisë ilegale, kur fjala për liri thuhej me rrezik dhe dashuria për atdheun sprovohej me përndjekje. Ideali që mishëronin Fahri Fazliu dhe Afrim Zhitia mbetet i gjallë në ndërgjegjen time. Emrat e tyre na kujtojnë çmimin që paguan njerëzit tanë që Kosova të mund të merrte frymë e lirë.
Në luftë, pranë ministrit të Mbrojtjes, Ahmet Krasniqi, dhe më pas si pjesëtar i Komandës së Përparuar, Grupit Operativ III dhe Brigadës 138 “Agim Ramadani”, bashkë me Rrustem Berishën, Agim Ramadanin, Sali Çekajn, Anton Qunin, Xhemajl Fetahajn dhe bashkëluftëtarë të tjerë, përgjegjësia ndaj atdheut mori peshën e jetës. Në ato ditë, kur nuk e dinim nëse do ta shihnim agimin tjetër, besonim se sakrifica jonë do t’u hapte rrugë brezave që do të vinin.
Sot, sa herë shoh të rinjtë e lindur në Kosovën e lirë, kujtoj ata që nuk u kthyen për ta parë këtë ditë. Kujtoj familjet që ende ruajnë një fotografi, një kujtim dhe një mungesë që nuk mbushet. Përballë tyre, çdo pozitë që mbajmë na ngarkon me detyrimin për të qenë të denjë për besimin dhe sakrificën e tyre.
Këtë përgjegjësi jam përpjekur ta mbaj edhe në paqe, gjatë shërbimit institucional dhe viteve të drejtimit të Komunës së Obiliqit. Besimi i qytetarëve më ka dhënë forcë, por edhe më ka kujtuar gjithmonë se detyra publike ka kuptim vetëm kur i shërben vendit dhe njerëzve të tij.
Për mua, mbrojtja e dinjitetit të luftës çlirimtare dhe kërkesa për drejtësi janë përgjegjësi që tejkalojnë kufijtë partiakë. Në një çështje kaq të rëndësishme për Kosovën, përfaqësuesit tanë duhet ta dëgjojnë zërin e qytetarëve dhe ta ndiejnë peshën e shqetësimit të tyre.
Ky qëndrim nuk e përjashton dhe as e zbeh bindjen dhe besimin tim se drejtësia duhet të ngadhënjejë. Secili duhet të mbajë përgjegjësi personale për veprimet e veta, për të kaluarën dhe për të ardhmen. Përgjegjësia duhet të përcaktohet individualisht, mbi prova dhe në një proces të paanshëm, e jo në një proces ndaj të cilit janë bërë publike aq shumë dyshime të bazuara se është një proces politik, i drejtuar tërësisht kundër UÇK-së dhe vlerave që ajo përfaqëson për lirinë e vendit tonë.
