Ndërsa dhjetëra fëmijë të uritur qëndronin në një radhë të gjatë, secili me shpresën se do të merrte qoftë edhe një pjatë të vetme ushqimi, një punonjës ndihme në Gaza, i rraskapitur dhe i pafuqishëm përballë krizës humanitare, pa se tenxherja e fundit u zbraz.
Ai ngriti tenxheren bosh lart në ajër me dëshpërim të thellë, fytyra e tij e lodhur nuk mund t’i fshehte dot emocionet.
Me sytë e mbushur me lot, u përpoq të mos shpërthente në vaj, ndërsa shikonte sytë e fëmijëve që e shikonin plot pritshmëri dhe zhgënjim.
V IDEO :