Një valë e jashtëzakonshme dhe e hershme e të nxehtit pranveror ka përfshirë pjesën më të madhe të Evropës Perëndimore, duke thyer rekorde historike dhe duke detyruar autoritetet në metropole si Londra dhe Parisi të shpallin alarme portokalli për pasojat në shëndetësinë publike. Temperaturat që kanë prekur mesin e 30 gradëve Celsius në fund të këtij maji konsideroheshin dikur si anomali edhe në kulmin e stinës së verës.
Sipas Shërbimit të Ndryshimeve Klimatike “Koperniku” të Bashkimit Evropian, ky fenomen është produkt i një “kupole nxehtësie” — një sistem me presion të lartë që lëviz ngadalë nga Afrika Veriore duke bllokuar ajrin e nxehtë virulent mbi kontinent. Megjithatë, përtej situatës aktuale sinoptike, shkencëtarët alarmonë se Evropa po ngrohet dy herë më shpejt se mesatarja e planetit, duke u rritur krahasuar me epokën para-industriale, kundrejt rritjes globale.
Efekti Albedo dhe lidhja me Arktikun
Arsyetimi i parë i këtij ritmi të përshpejtuar lidhet drejtpërdrejt me gjeografinë e kontinentit. Evropa ka një fqinjësi të ngushtë me Arktikun, i cili është rajoni që ngrohet më shpejt në të gjithë rruzullin tokësor. Shkrirja e akullit polar lë pas një sipërfaqe oqeanike më të errët që thith rrezatimin diellor në vend që ta reflektojë atë.
Ky mekanizëm, i njohur në fizikën atmosferike si efekti albedo, po aplikohet me të njëjtën dinamikë edhe brenda vetë territorit evropian. Rajonet me lartësi të mëdha, si vargmalet e Alpeve që tradicionalisht mbanin borë të përhershme, po mbeten pa mbulim të bardhë gjatë pranverës së vonë. Toka e zhveshur dhe e errët reflekton më pak rreze mbrapsht në hapësirë, duke funksionuar si një radiator natyror që mbingarkon temperaturat rajonale.
Ndryshimi i rrymës ajrore Faktori i dytë strukturor i përket dinamikës së masave ajrore në lartësi të mëdha. Ndryshimet klimatike të shkaktuara nga emetimet e karburanteve fosile kanë destabilizuar rrymën ajrore të Atlantikut të Veriut, e cila historikisht sillte erëra ftohëse dhe stuhi drejt Evropës.